समांतर

आपल्याच चुकांचे वेडेवाकडे घाव, सलत राहतात आणि मग जखमा होतात.

चिघळत जातात दिवसेंदिवस…

दुखतात,  कधी खुपतात आणि बोचतात

सुखाची झळ सोसत नाही स्वतलाच, मग दुखाची कशी सोसेल

एकमेकांत रुतून बसलेल्या काटेरी भावना, बोथट झाल्या तरी रक्त काढतात..

 

नुसत्या शब्दांची तीक्ष्ण धार कापून जाते, मनाची लक्तरं दिसू लागतात

वेशीवरती टांगलेली, उघड्यावर लटकलेली..

आणि रोज रोज लिलावात निघणारी

ती दिसतात सगळ्यांना पण कोणाच्या मनापर्यंत पोहोचत नाहीत

सगळ संपल्याची जाणीव होते पण मेंदूपर्यंत जायची राहते

 

संवाद संपतात सारे, जगाशी आणि स्वतःशी

हरून जातो, एकटे पडतो..

गरज असते एका भ्रमाची, सत्याला हरवण्याची

पण त्यासाठी आपण जगतोय हा भ्रम केवळ ठरत नाही

आणि जगण्यासाठी श्वास सुरु आहे हाच पुरावा पुरेसा ठरत नाही.

 

एकाच वर्तुळाच्या परिघावरून आपण धावत राहतो

सतत केंद्राबिंदुला समांतर….

पण धावून धावून सुद्धा तिथपर्यंत कधीच पोहोचत नाही

जागा

 डोळे किलकिले करून आजूबाजूला पाहिलं मी, अरे हे तर सगळ नवीन वाटतय, “हाआSS” अजून एक जांभई, खूप झोप आलीये, पण हे सगळ काय आहे,

हाताची मुठ उघडायचीये, पण बोट कशी हलवावीत माहित नाही. आजूबाजूला सगळ पांढर दिसतंय आणि मग निपचित शांतता.

मधूनच कोणीतरी माझ्यासारख रडतंय वाटत, आणि मग ती येतेय, तिचे पण कपडे तसेच पांढरे, कोणत्याही भावनेचा लवलेश नसलेले, मला पटकन उचलून घेतलंय आणि चाललीये बाहेर… कुठे माहित नाही.

आता कोणाचा तरी स्पर्श, खूप ओळखीचा, एकदम माझ्यातला आहे असा. तिच्या कुशीत खूप शांत वाटतंय, उबदार आणि सुरक्षित. माझ्या इवल्याश्या बोटांना तिनी घट्ट पकडलंय आणि तिच्या गालावरचे दोन थेंब ओघळून माझ्या गालावर पडलेत. तिचे मऊ मऊ हात, ते हळुवार माझा चेहरा कुरवाळण, असा वाटतय मी हिच्यातलीच एक आहे. हिचाच जीव आहे माझ्यात.  पण मग मला ओढून का नेतायत हिच्यापासून दूर? तीच रडण पाहवत नाहीये मला, आणि माझ्या डोळ्यातले अश्रू कोणाला दिसत नाहीयेत. 

एक बोट कोणाच तरी तोंडात आहे. तो विचित्र वास आणि ती घाण चव, आणि मग कसलीच संवेदना नाही, कसलीच जाणीव नाही. एक बधीर जड झोप डोळ्यांवर….

 

परत एकदा डोळे उघडावेसे वाटतायत, पण काहीतरी वेगळच जाणवतंय, मंदावलेल्या पापण्या बहुतेक… का हातावर फिरणारं काहीतरी विचित्र?  

कोणाचे तरी श्वास चेहेरयाजवळ आणि मग घाण वास… हळूच डोळे उघडले तर आजूबाजूला खूप काहीतरी गिळगिळीत. घाणेरड.. आणि तो शेजारी उभा. जीभ बाहेर काढून आपले दात दाखवत… मागे काहीतरी हलतंय त्याच्या आणि तो जिभल्या चाटतोय.

आईSगं पाठीखाली काहीतरी चावलय. आणि वरून त्यांनी त्याच्या दातांनी एक तुकडा तोडलाय पायाचा माझ्या.

अचानक कोणीतरी अंगावर काहीतरी फेकल, घाण वासाच आणि ओलं. आजूबाजूला सगळा कचरा पडलाय. आणि हाताला सगळीकडे छोट छोट लाल लाल काहीतरी चावतय मला, पण रडता येईना, तोंडात बोळाआहे नं माझ्या….पण खूप दुखतंय. लाल रक्त वाहतंय.

 

मगाशी तर सगळ पांढर होतं नं माझ्याशेजारी. उबदार स्पर्श, आपल कोणीतरी असल्याची जाणीव..

आणि आता आजूबाजूला सगळ लाल आणि घाणेरड. सगळीकडून तोडले जाणारे लचके, गुदमरणारा श्वास

 

नक्की माझी जागा कोणती होती, तिच्या कुशीत सुखाचा श्वास घेताना? का इथे दबलेल्या हुंदक्यांमध्ये दम तोडताना?

आणि हे सगळ का?………… फक्त मी एक मुलगी म्हणून……….

वाट

 तिला आज बिलकुल चैन पडत नव्हती. office च काम पटापट संपवून केंव्हाची घड्याळ पाहत बसली होती, तीन मिनिटात अकराव्यांदा तरी तिची नजर त्या घड्याळाकडे गेली असेल. “शी बाबा, अजून अर्धा तास, कधी संपणार कोण जाणे? हि वेळ न  नको तेंव्हा पळत असते आणि आज जाता जाईना”. पुन्हा एकदा चौफेर नजर टाकून तिनं पाहून घेतलं बोस नाहीये ना, नाही तर आपल्याला नुसत बसलेल बघून काम द्यायचा. शेजारी कोणाच आपल्याकडे लक्ष नाही हे पाहून तिला हायस वाटल, खुर्चीवर रेलून मागे मान टाकून तिचे विचार सुरु झाले.

 

आज 1 महिना झाला, आपण त्याच्याशी बोललो नाही, किती फोन आले त्याचे, किती message , किती mails  .. पण आपण एकाचं पण उत्तर नाही दिलं. खरचं वेडा आहे तो, किती hurt होत असेल प्रत्येक वेळी तरी करून करून, तरी प्रत्येक वेळी नव्यानी try करतो. खर मला राग आला कि कंट्रोल होतं नाही पण राग गेल्यावर वाईट वाटत राहत कि मी ह्याच्याशी अशी का वागते. ह्याला आपली किती गरज आहे, केवढ प्रेम आहे, सहनशक्ती आहे. आपण का असे, आपल्याला का नाही अशी याची गरज. कसं आपण ह्याच्या पासून दूर राहतो दिवसदिवस

पण चूक सुद्धा हाच करतो. दोन दिवस तर गेले होते बाहेर मैत्रिणींसोबत, त्यातून तिथ range नाही मोबाईलला. मग कशी ह्याला फोन करणार? आणि

घरी येते ना येते तोच घरात पाहुणे, कोण कुठले नातेवाईक असतात, एक सुद्धा धड आठवत नाही, पण तुच्या पाहुणचार तर करावाच लागतो ना. इतक दमून पण ह्याला भेटले. तर लगेच चिडला, तुला वेळच देता येत नाही, तुला किंमतच उरली नाही, हेच का तुझ प्रेम. मला इतका राग आला ना. एक तर इतक्या दिवसांनी भेटलो, आणि परत भांडायचं. नुअस्ता वैताग आणि चिडचिड झाली माझी.

मग रागातच म्हणाले, नाहीच उरलं जा प्रेम. आणि त्या नंतर अजून बोलले नाही…

वेडा, रोज माझी नेहमीच्या stop वर वाट पाहत असेल, पण मी गाडीवरून यायला लागले मुद्दामून. पण आता हळूहळू वाटतय बस झाला राग, प्रेम करते ना, मग मी पण थोड adjust केल पाहिजे ना. सगळ माझ्या मनासारख तर होत, मग कधी कधी त्याच पण ऐकल पाहिजे ना..वेडीच आहे मी पण, कधी कधी खूपच त्रास देते. आज त्याला भेटून छान surprise देते आणि sorry पण म्हणते.

 

तिनी डोळे उघडून घड्याळ पाहिलं, ६ ला ५ मिनिट कमी होते, तिनी पटकन पर्स उचलली आणि पार्किंगकडे पळाली. १५ मिनिटात त्यांचा नेहमीचा stop आला. अजून त्याचा काही पत्ता नव्हता.  मनात खट्टू झाली ती, तिला वाटल होत तो तिथच असेल बाईक वर तिची वाट पाहत उभा, आणि तिला पाहून त्याच नेहमीच आभाळभर हसू भरून येईल दोघांच्या मध्ये.

पण तो नाहीच आहे तिथ. शेजारी गाडी लावून ती बसून राहिली… दहा मिनिट झाले, पंधरा मिनिट, इतका वेळो कुठे आहे हा. ह्याच office तर लवकर सुटत, नवीनच जॉईन झालाय ना मग जास्त काम नसत सध्या त्याला. ती ओढणी बोलावर गुंडाळत स्वताशीच बोलत बसली, आता काय करायचं, कोणाला विचारू, त्याचे मित्र तिला आवडत नाहीत, खूप टवाळक्या करतात, हा कसं राहतो त्यांच्यात देव जाणे. एकाचाही number नाही आपल्याकडे. आणि ओफ्फिचे नवीन, सो तिथला number पण नाही माहित.

खूप काम आल वाटत त्याला, फोन पण उचलेना. किती वेळा try केला, रिंग वाजून वाजून बंद पडतीये, का मला शिक्षा देतोय मी त्याला वाट पाहायला लावली म्हणून. छे, असा काही करायचा तो विचार पण नाही करणार, खूपच साधे आहे तो, सगळ्यांपासून वेगळा. म्हणून तर एका भेटीत प्रेमात पडले त्याच्या. पण मग काय झालं असेल..

आता तर पाऊण तास झालाय, ती समोरची दोन पोर सारखी चक्कर मारून जातायत, कुठे आहे हा यार? काय चाललय याच?. का याच पण प्रेम संपल? मी दूर राहिले महिनाभर तर ह्याच मन बदललं? मला तर म्हणायचा कि आयुष्भर तुझी वाट पाहीन. आणि १० दिवसातच भूत उतरलं का काय, कालच  १० वेळा तरी फोन आला होता आणि मी उचललाच नाही. पण त्यानंतर तर एकही mail नाही, message नाही, खरचं बदलला वाटत हा..

का ह्यांनी पण ठरवलंय लांब राहायचं, तरीच माझ्या msg ला reply देईना.

दोन तास झाले हा, आता मात्र खूप झाल ह्याच, ह्याला काय वाटत मी आयुष्यभर वाट बघीन का काय? स्वत तर मोठमोठ्या बाता मारायचा, मी जन्मोजन्मी तुझाच राहीन, तुझी वाट पाहीन, तुझ्या शिवाय कुठे जाऊ? आणि आता बघा, मी वाट पाहून पाहून वैतागले इथे, जाणारे येणारे प्रत्येक जन वळून वळून बघतायत, आईचा पण दोन वेळा फोन येऊन गेला. आज हयान सगळी हद्द पार केलीये. मी माझा राग विसरून ह्याच्याकडे आले आणि ह्याला काही किंमतच नाही. मी मूर्ख आहे, मला वाटत होतं कि हा आजही इथेच उभा असेल. तो गेला असेल आपल्या मार्गांनी, त्याला पण नसेल उरली आता माझी गरज.

जाऊ दे, जा खड्ड्यात, आयुष्यात कधी परत येते का बघ ह्याच्याकडे, ३ तासापासून वेड्यासारखी वाट पहिली, फोन केले, msg केले, पण ह्याचा कहिओ response च नाही.मला आधीच कळायला पाहिजे होते, काही साधसारण नसता कोणी, प्रत्येक जन स्वार्थी असतो आणि वेळ आली कि स्वताची कातडीबचाव मोहीम आधी सुरु करतो. बास्स, छान धडा शिकले मी आज आयुष्यात, परत कधी कोणावर इतकी विश्वास नाही ठेवणार. आणि आयुष्यात परत कधी ह्याच नाव नाही घेणार. तिनी गाडी start केली आणि  एकही सेकंद वाट न बघता निघून गेली.

 

समोर दोन पोर बसली होती, पहिला दुसऱ्याला म्हणाला, आज पण हि पोरगी इथे ३ तास बसली होती. काही कळत नाही राव रोज काय करते हि एकटीच बसून?

दुसरा म्हणला, अरे तुला माहित नाही का? १ महिन्यापूर्वी इथे एका पोराचा accident झालं होता ना, त्याची हि item आहे. म्हणतात कि तो मरायच्या आधी ह्याचं भांडण झाल होता आणि तो रोज हिची वाट पहायचा इथेच, पण हि कधी आली नाही. त्याच जागी उभा राहून गेला बिचारा.. आणि त्या दिवसापासून हि रोज इथे येते. काय माहित आता हि त्याची वाट का बघते? ………………

 

मला मराठी बोलता येत…

मला मराठी बोलता येत…

 

हे वाक्य माझा नाही… म्हणजे गैरसमज करू नका, मला तर मराठी बोलता येताच. पण हे वाक्य माझ नाहीये. हे वाक्य आहे माझ्या मध्यप्रदेश मधून आलेल्या अगदी जिवलग मैत्रिणीच.

 

आजकाल जिथ तिथ मराठीची हेळसांड पाहतो, महाराष्ट्रीयन असून पण कितीतरी जणांना  मराठी बोलायची लाज वाटे. आपलं बाळ बालवाडीत असल्यापासून कस इंग्लिश मध्ये बोलत याचा अभिमान असणारे पालक पण पाहिलेत मी. इंग्लिश आजच्या जगात गरजेची भाषा आहे मान्य. एवढच नाही तर रोजच्या वापरत इंग्लिश शब्द पण मध्ये मध्ये घालण सुद्धा मान्य. माझ मराठी देखील इतकं  इंग्लिश वर्ज्य नाहीये. पण याचा अर्थ मला माझ्या भाषेचा अभिमान नाही असा नाही.

 

ह्या सगळ्या पार्श्वभूमीवर मी पाहिलेले छोटे छोटे अनुभव खूप सुख देतात. हि माझी MP ची मैत्रीण. अगदी मुरलेली भोपाळकर, गेली ८ वर्ष ती पुण्यात आहे, college मग आता नोकरी असा सगळ इथेच झालाय. तिला मराठी बोलायला फार आवडत. इतके वर्ष महाराष्ट्रात राहून तिला मराठीची गोडीच लागलीये. सतत मला विचारात असते कि ह्याला मराठीत काय म्हणू. त्याला कस बोलू. तिला जो कोणी महरश्त्रिअन दिसेल त्याच्याशी आवर्जून मराठीतून बोलते.

 

अशीच अजून एक मैत्रीण ती आहे काश्मिरी. college मध्ये होती माझ्यापेक्षा २ वर्ष पुढे. तिला मराठीच खूप कौतुक होत.  आपले उच्चार, आपले शब्द फार आवडायचे तिला. तिचा सगळ्यात आवडता शब्द होता “भयंकर”, म्हण्यची तो शब्द उच्चारतानाच मला भीती वाटायला लागते.   मग एक मित्र होता माझा, राजस्थान हून आलेला.तो पण college मध्ये माझ्याच वर्गात होता. त्यांनी तर मराठी शिकण्यासाठी आपल्या रूम पार्टनरचे १ महिना कपडे धुतले होते. फक्त एका अटीवर कि रोज त्याला १ तास मराठी शिकवायचं..

 

आता ह्यानंतर जर अशी लोक पहिली कि जे मराठीची लाज बाळगतात, ज्यांना चारचौघांमध्ये मराठी बोलण हा कमीपण वाटतो. त्यांना तर महाराष्ट्रातून हलकलून अश्या ठिकाणी पाठवावं, जिथ त्यांना मराठीचा “म” पण ऐकायला मिळणार नाही वर्षानुवर्ष……….

बाबाचा वाढदिवस

आज बाबाचा वाढदिवस, खर तर भारतात तो आता काल झालाय. पण माझ्यासाठी आजच आहे.

 

पहिल्यांदा बाबाच्या वाढदिवसाला मी लांब आहे. म्हणजे दर वर्षी बाबांचा वाढदिवस असा काही वेगळ नसायचा. मोठ्यांचा काय वाढदिवस साजरा करायचा असा आमच्या आईच मत. त्यामुळे आईबाबाच्या वाढदिवसाला घरीच cake करणं, काहीतरी छान जेवायला करणं आणि अगदीच अति म्हणजे बाहेर जेवायला जाण ह्यापेक्षा जास्त काही नसत. पण ह्या वेळी मी एकटी इतकी लांब. काल रात्री बाबाला शुभेच्चा देताना त्याचा आवाज कातर झाला होता क्षणभर आणि माझाही हुंदका दाटून आला होता.

 

अश्यातच नचिकेतची हि पोस्ट वाचली. आईशप्पथ, हृदयात कालवाकालव होण काय असतं ना ते अश्यावेळी कळत.

 

डोक्यात एकच विचार चालू आहे तेव्हापासून, लहानपणापासून मी बाबाची लाडकी, पण मोठं होत गेले तशीतशी आईच्या जास्त जवळ आले. कदाचित बाबा सतत बदली होऊन ह्या त्या गावी असायचे, किंवा मोठ होताना आई जवळची होते म्हणून पण असेल. हे त्याच्यापासून दूर होण आणि आईजवळ येण जाणवत असेल का बाबाला?

 

मला अजूनही आठवत, दहावीच्या result च्या वेळी मला ९०% पडले म्हणून आईनी आणि मी आनंदाश्रुंचे पाट वाहिले होते, पण मन फिरवून शर्टच्या बाहीला हळूच डोळे पुसणारा बाबा मला आजही आठवतो. मी engineering admission घेताना आई तयार नव्हती, फी कुठून भरायची इतकी हेच तिला कळत नव्हत. पण बाबानी आईशी अक्षरशः भांडून मला admission घेऊन दिली. मग प्रत्येक वेळी result लागला कि अभिमानाने आईला म्हणायचा बघ मी म्हणाल नव्हत तुला. ज्या दिवशी campus interview होता त्यादिवशी सकाळी मला म्हणाला होते, tension  घेऊ नको तुझ सगळ नीट होईल माझा विश्वास आहे.  त्याच दिवशी job मिळाला.

 

संध्याकाळी तो यायच्या वेळी मी मंदिरात गेले होते, मंदिरातून येताना दारातच त्याचा कापरा आवाज ऐकू आला ” मी एका वर्षात जेवढ कमावत असेल तितकं माझी पोरगी ३ महिन्यात कमवून आणेल आता, बघ मी म्हणाल नव्हत तुला”. त्या दिवशी माझ्याकडे बोलायला शब्द उरले नाहीत. इतका अभिमान मला माझा पण कधी वाटला नसेल, तितका त्याला वाटत होता. आपली पोरगी आपल्यापेक्षा जास्त कमावते हे त्याच्यासाठी अप्रूप होत आणि इथे पैश्यासाठी जीव घेणारे लोक बघतो रोज आपण.

 

Deccan वरून  पार्वती पायथ्याला जायला कोणत्या number ची बस पकडू असं दहा वेळा phone करून विचारणारी त्याची लेक,  US ला येताना airport वर सामान कुठे चेक इन करायचं, कस जायचं हे त्याला समजवून सांगत होती. त्या वेळी काय वाटल असेल त्याला? आपली छोटीशी मुलगी मोठी झाल्याच समाधान का ती छोटी न राहिल्याच दुःख….

जादू कि झपकी

मंद दिवे, AC चा सुखावणारा झोत, एका लयीत अन सुरात बाहेर येणारे शब्द, पडद्यावरची हलणारी चित्र, तोंडात अजूनही मगाशी खालेल्या मस्त जेवणाची चव, हळूहळू जादावेलेल्या पापण्या, आणि मग अचानक एका आवाज,त्याच्या हातातून गळून पडणाऱ्या पेनचा…. क्षणात डोळे खाडकन उघडतात आणि त्या अंधुक प्रकाशातहि मीटिंग मधले आख्खं पब्लिक त्याच्याकडे पाहत असत, छोट्याश्या डुलकीची ऐशी कि तैशी……

 

दुपारची वेळ, शेजारीपाजारी सतत कोणाची तरी वर्दळ, मधूनच ऐकू येणारी कोणाची तरी खळखळ, तिच्या डोळ्यासमोर मात्र सकाळी चोळून चोळून घालवलेली झोप, मस्त लोळत पडणारा नवरा, इच्छा नसताना बंद केलेला गजर…. कितीतरी दिवसांची साठलेली सुखाची झोप हळूहळू डोळ्यांमध्ये साचू लागते, डोळे जडावतात तोच, समोरच्या तबले वर आपटलेली file न समोर बोस चा चेहरा, एक छोटीशी डुलकी…..

 

टाचणी पडली तरी आवाज होईल इतकी शांतता, मधून येणारा बुटांचा आवाज, table वर मारलेली एखादी छडी, वेळ संपत येतोय हे सांगणारी मधूनच एखादी बेल, समोर कोरा paper , आणि मनात मात्र पहाटे क्लासला जाण्यासाठी निग्रहानी बाजूला सारलेली झोप, क्लासमध्ये लक्ष लागावं म्हणून थंडीत पण गार पाण्यानी केलेली अंघोळ, सर शिकवतांना हाताला चिमटे काढून काढून स्वतःला जाग ठेवणं, ज्या विषयासाठी जीवापाड मेहनत घेतोय त्याच विषयाचा paper लिहिताना झोप अनावर होतीये… अचानक जोरात बेल वाजू लागते आणि काही कळायच्या आत paper हातातून गायब झालेला असतो, एक शांत डुलकी……

 

समोर गाडी गाडी खेळत बसलेला सोनुला, TV वर बारीक आवाजात रोजचीच बोरिंग serial , रस्त्यावरून मधूनच येणारे गाड्यांचे आवाज, पण तिला आठवते ती अर्धवट राहिलेली झोप, मध्यरात्री सोनूच्या रडण्यानी आलेली जाग, मग त्याला झोप येईना म्हणून जागून काढलेले ४ तास, त्याला झोपवून आडव होतंय तोच झालेला गजर… मग सकाळी स्वयंपाकाची घाई, ह्याच्या ऑफिसची तयारी ह्यात विसरून गेलेली झोप डोळ्यावर चढू लागते, एक सेकंद मिटलेले डोळे खटकन उघडतात तर तिचा सोनुला पिठाचा अख्खा डबा घेऊन बाहेरच्या खोलीत अंघोळ करतोय, एक अर्धवट डुलकी…..

 

सकाळची local मधली तुफान गर्दी, सगळीकडून येणारे घामाचे वास आणि चिकट स्पर्श, मानेवरचा टाय सैल करून हुश्श करताना त्याला आठवते ती काळ रविवारी काढलेली सकाळची निवांत झोप, आईच्या हातचा मस्त उपमा, मग दुपारी लोळून पाहिलेला picture , संध्याकाळी तिच्या बरोबर मनसोक्त भटकण, रात्री मित्रांशी chatting करताना अचानक आठवलेली office ची file , मग सगळ सोडून रात्रभर बसून टॅली केलेले accounts , हिशोब लागेना म्हणून पहाटे केलेली डोकेफोड, मग अंघोळ करताना आठवेली आणि breakfast करता करता सुधारलेली चूक… हळूच कुठून तरी गार वाऱ्याची झुळूक येते, आणि तो क्षणभर डोळे मिटतो, अचानक समोर हालचाल जाणवते, बघतो तर अगदी समोरची seat रिकामी होऊन कोणीतरी बळकावलेली., आता उभा राहा ४० minute , एक महागात पडलेली डुलकी….

 

 2×2 च cubicle , PC वरच document डोळे ताणून ताणून वाचणारी ती, मधूनच एखादा मागून पास होतो, कोणाच्या तरी डेस्क वाचा फोने वाजतो, बाकी सगळ शांतच, मग त्या document ची अक्षर दिसेनाशी होतात, आणि दिसतं ते आज कोणत्याही परिस्थितीत पूर्ण करायचं म्हणून २ पर्यंत जागून केलेलं कोडींग, मग डोक दुखत म्हणून सारखी येणारी जाग, सकाळी gym ला जायच्या निश्चयानी हट्टानी बाजूला सारलेली दुलई, मग घरी येईन पटापट आवरणं, कंपनी बस पकडायला केलेली धावपळ, त्यातून पण status मीटिंग मध्ये लागलेली वाट… हळूहळू मान एका side ला कलायला लागते आणि आता डेस्कवर डोक ठेवणार तोच शेजारचा phone खाणाणतो आणि Manager विचारतो can you drop in for a minute ?, एक चोरून काढलेली डुलकी…..

 

किती ह्या डुलकीचे आकार आणि प्रकार पण येते मात्र हमखास नको त्या वेळी, एक सेकंद येणारी डुलकी किती तरी तासाच्या झोपेपेक्षा मोलाची असते आणि एकदम ताजीतवानी करून जाते.

 

 

.

तुला हवं होतं ना कि मी तुझ्याशिवाय जगावं, तुला माझ जग मानलं होत मी, पण तुझ्याविनाहि माझ एक जग असावं. तू दूर गेल्यावर मी रडावं पण रडत रडत का होईना स्वताची वाट स्वत शोधावी. नव्या आयुष्याकडे चालावं. तू माझा श्वास आहेस, तू माझ्या साठी जगण्याचा आधार आहेस, पण तुला मी स्वताच्या हिमतीवर उभी हवी आहे.

 

तू दूर जातोयस कारण तुला माझ्यातली मी बाहेर आणायची आहे, तुला हवंय कि रोज सकाळी मी उठेन तेव्हा माझ्या मनात पहिला विचार हा नसावा कि तुझा दिवस कसा असेल, तर हा हवा कि माझा दिवस कसा जाईल. तुला वाटतंय कि मी माझ्यासाठी हसावं, माझ्यासाठी रडावं. माझ्या मनातल्या भावना तुझ्यावर विसंबून नसाव्या, मी माझ्या दृष्टीनी जग पहाव, मी माझ्या मनाने विचार करावा. मी स्वतःचे निर्णय स्वतः घ्यावेत. मी स्वतःच सुख स्वतः शोधावं. माझी पहाट मी डोळे भरून पहावी, माझी रात्र मी स्वप्नांनी भरून टाकावी. 

 

तू मला सोडून चाललाय कारण मला मी सापडावी.

 

सगळ मान्य आहे मला, तुझ्या शिवाय स्वताला संभाळण, तू नाही याची सवय करून घेण, तुझा विचार न कारण, तुझी काळजी न घेण. आपलं आयुष्य आपण सांभाळण,  तुझ्यापासून लांब राहाण…. तू नाहीस आता, तरी मी जगते, मी उठते, मी काम करते, जेवते,  झोपते, मी रडते, मी हसते, गाते आणि कधी कधी तरी चक्क नाचते.

 

पण तरीही तू गेल्यापासून ह्या भावना मनाला भिडत नाहीत, हसते तर हसू ओठांतून मनापर्यंत जात नाही, रडते तर अश्रू डोळ्यातून मेंदूपर्यंत जात नाहीत. तू नाही तर एका पोकळी आहे झालेली ती भरून येत नाहीये काहीही करून. मझ्या जगण्याची दिशा बदलत असेल कदाचित पण मन अजूनही तुझ्याकडेच धाव घेतंय.

 

तुझ्यापासून दूर, तुझ्याशिवाय जगतीये मी. पण तुला माझ्यातून कसं वेगळ करू?

तुला विसरून, तुझ्या मदतीशिवाय जिवंत आहे मी, पण ह्या जगण्याला जगणं तरी कसं म्हणू?

नात्याचे गुंते….

माणूस राहतो ती जागा, आजुबाजूच वातावरण change झाल कि compare करायला होतच नाही? म्हणजे मी रोज ठरवते कि इथल वातावरण, इथल जग आपल्या घराशी, आपल्या नेहमीच्या आयुष्याशी compare करायचं नाही, पण विचार काही पाठ सोडत नाहीत, एक झाल कि एक काही न काही भुंगा सुरूच असतो डोक्यात.

 

मागच्या आठवड्यात मला एक मैत्रीण मिळाली आहे इथे, मी ज्या हॉटेल मध्ये राहते न, ती इथे receptionist आहे, तीच नाव आहे Viana , Sunday ला तिच्या सोबत असंच फिरायला गेले होते, तेव्हा तिच्या life बद्दल सांगत होती ती. १० वर्षापूर्वी लग्न झाल, handsome नवरा,  नवीन नवीन प्रेम, नवीन life , पण २ ३ वर्षात खरा रंग बाहेर आला, दोघांच पटेना बिलकुल, मग divorce ..

यांचे divorce पण मस्त सुखाचे असतात ना, शक्यतो भांडण नाही. मुलांची custody पण सोयीनुसार बघितली जाते, आता माझी मैत्रीण आहे ना, तिला बिलकुल स्वयंपाक येत नाही, फक्त ready to eat आणते ती, मग तिच्या दोन्ही मुलांची custody तिच्या नवऱ्याकडे, कारण तो छान स्वयंपाक करू शकतो. Week end ला मात्र मुलं हिच्याकडे असतात.

 

तिचा आत्ताचा जो boyfriend आहे ना, तो ४८ वर्षाचा आहे, आणि हि ३० ची.. त्याची जी मुलगी २० वर्षाची असताना घर सोडून निघून गेली आणि तिनी लग्न केल, त्यानंतर तिचा काही पत्ता नाही, मग माझ्या मैत्रिणीनि त्या मुलीला शोधून काढलं facebook वरून, त्या facebook च्या profile मध्ये त्या मुलीच्या बाळाचा, म्हणजे माझ्या मैत्रिणीच्या boyfriend च्या नातवाचा फोटो होता, आता तो फोटो ती प्रिंट करून आपल्या boyfriend ला बर्थडे गिफ्ट म्हणून देणार आहे…

 

काय नाती असतात ना इथे, मला राहून राहून भारताची आठवण येत होती, आपण कशी नाती जपतो, आई, वडील, नवरा, मुल, आज्जी, आजोबा….

आपण प्रत्येक जण एकेका वर्तुळाचे केंद्रबिंदू असतो, आणि त्या वर्तुळाच्या परीघांवर आपले जवळचे असतात. सगळे परीघ सारख्या त्रीज्याचे नसतीलही कदाचित, पण प्रत्येक परीघ तितकाच महत्वाचा. काही नाती मनाजवळची, काही नाती मनात नसताना निभावलेली, पण सगळ्या नात्याचे संदर्भ वेगळे, अर्थ वेगळे.

 

कित्तीतरी वेळा हि नाती, हे बंध नकोशे वाटले असतील आपल्याला, सगळे पाश तोडून दूर जावसं वाटल असेल, पण जेंव्हा आपल्या माणसांपासून दूर जातो तेंव्हा कळत, हे पाश इतक्या सहज सुटत नाहीत, मन गुंतलेलं असतं त्यात….

 

अश्या नात्यांना नेहमी जपत राहा…

कंटाळ्यातला एक दिवस

आज सुट्टी, ते पण Monday ला… सोने पे सुहागा…

मग काय आख्खा दिवस रूम वर बसून काढला… दिवस भर इंटरनेट वर होते, एकूण एक friend ला पकवल, जुने मित्र मैत्रीण शोधले, न त्यांना पण पकवल…

आधी सकाळी late उठले, ८ ला… (हसू नका, रोज ६ ला उठायची सवय असेल तर ८ हे late च वाटत…) मग हॉटेल मधला फ्री Breakfast enjoy केला. तास त्यात enjoy करायचं काही नसतं. शुद्ध शाकाहारी असल्यामुळे bread butter न चहा शिवाय option नसतो, पण जे आहे ते गोड मानून खाल्लं. खाऊन झालं न काय कराव सुचेना, खूप bore होत होता, न एकटी राहिले कि homesick व्हायला लागत मला, So तेव्हापासून laptop जो on केलाय तो आत्तापर्यंत सुरु आहे… आज छान photos upload केले Madison चे ओर्कुट आणि पिकासा वर… सगळ्यांच्या धपाधप comments आल्या. मग त्यांना reply दिले…

दुपारी कणिक माळून २ पोळ्या लाटल्या, न मस्त आवडीची भाजी बनवली शिमला मिर्च न बटाटा mix …. जेवण केल तासभर खेळत खेळत…

असं अन्न चिवडत जेवायला मला बिलकुल आवडत नाही, पण आत्ता जर ५ min मध्ये जेवण उरकल तर वेळ कसा घालवणार नाही का… सो……… दुपारी पुन्हा माझा laptop आणि मी… खूपच एकट वाटायला लागल तर TV लावला, जरा जरा अश्रू यायची चिन्ह दिसू लागली होती, तश्या पोरी असतातच हळव्या, पण गम्मत अशी आहे कि नको तिथ बरोबर पाणी येत, न पाहिजे तेव्हा टिपूस पण येत नाही…जाऊ दे मुलीचं रडण हा एका आख्खा नवीन विषय आहे पोस्टचा, तो परत कधी तरी… सध्या तरी पाणी यायला लागल तर डोळे घटत मिटून घेतले न झोपून गेले, ( रडण टाळायचा हा उत्तम उपाय आहे, हे अनुभवातून कळल आहे मला… ) ..

मग direct संध्याकाळी ६ लाच जाग आली… इथे संध्याकाळचे सहा म्हणजे दुपार वाटते सध्या. summer आहे ना सुरु. संध्याकाळी हॉटेलच्या receptionist शी गप्पा मारल्या तासभर आणि आले परत इंटरनेट वर… तेंवा पासून अजून पर्यंत तिमे पास च करतीये, मधेच उठून वरणभाताचा कुकर लावला न खाऊन घेतलं… ३ दिवसांच्या सुट्टीमध्ये आज पहिल्यांदा व्यवस्थित जेवले २ वेळा… नाही तर २ दिवस उगाच soup, पॉपकॉर्न खाऊन राहले होते…

असा आजचा माझा कंटाळवाणा दिवस संपला आहे, आता ४ दिवस office न काम ह्यात निम्मा वेळ जातो, so वेळ कुठे घालू हा प्रश्न जरा कमी होतो..

आता रात्रीचे साडे बारा वाजलेत, आणि माझे डोळे हळूहळू मिटायला लागले आहेत… good night all………

अमेरिकेतला TV

US मध्ये आल्या वर सगळ्यात जास्त काय खटकल असेल मला तर इथले TV channels आणि Ads ,  

 

आपल्या भारतात TV म्हणजे कित्येक जीवांचा oxygen असतो, specially दुपारच्या वेळी घरी असणाऱ्या गृहिणीचा, काय ते एकेक serials  न shows , खर बोलायचं तर मी पण रोज serials पाहत होते भारतात.. ठराविक serials एक दिवस पण चुकवायचे नाही…

i know i know  आता सगळे लगेच नाक मुरडायला न टोमणे मारायला लागतील कि काय त्या typical serial पाहते न काय काय…but the thing is   त्या serial खरच इतक्या गुंतवून ठेवतात न कि तुम्ही नाही नाही म्हणून पण रोज प्रत्येक episod पाहता, न वरून एखादा मिस झाला तर तुम्ही repeat telecast शोधून शोधून पाहता…

हे सगळ कळण्यासाठी बाईचाच जन्म घ्यावा लागेल…

 

आता विषय इकडे तिकडे भरकटण्यापेक्षा मीच परत line वर येते, तर भारताला TV serial  आणि जाहिराती तर काय बोलू, जाहिरात कारण हि पण कला असते हे कोणी भारतीयांकडून शिकावं….

काय एकसे एक जाहिराती बनवतात. माझ्या मनाला भावलेली पहिली जाहिरात म्हणजे लहानपणी ”धारा” तेलाची, त्यात तो मुलगा घर सोडून निघाला असतो न त्याला स्टेशन वर पोस्टमन काका भेटून सांगतात कि घरी आई नि जिलेबी बनवली आहे, Wow त्या वेळी त्या मुलाचे expression आहेत न, कमाल…. न मग तो जस बोलतो न “जलेबी…”, मी आज पण त्या जाहिरातीची वेडी आहे…

आणि काही काळापूर्वी आलेली menthos ची ad ,  ज्यात तो मुलगा lecture मध्ये उलटा येतो…  ती Ad पण just amazing आहे. अश्या किती तरी Ad आहेत ज्या मनात घर करून गेल्या… तसच TV serial च, पूर्वी DD1 ला लागणाऱ्या एकूण एक serial काय तुफान popular होत्या, दस्तक, फौजी, उडान, पोटलीबाबा, चंद्रकांता, महाभारत, जासून करमचंद, मोगली…. काय मस्त serials होत्या..

 

पण इथे US ला आले आणि इथल्या Ad पाहिल्या तर डोकच सटकल, अरे यार ह्या काय ad आहेत काय, २ लोक समोर समोर उभे राहतात न कोरा चेहेरा घेऊन २० ३० सेकंद काही तरी बडबडतात झाल..

इतक्या पकाऊ ad आहेत न, न plus गेल्या २ आठवड्यात मी बोटावर मोजण्या इतक्या पण ad पाहिल्या नाहीत. तीच तऱ्हा serials ची, इथे either बोरिंग commedy असेल or police किंवा वकिलांची crime based serial … no other option ..

 

So all in all, मी सध्या सगळ्यात जास्त काय मिस करत असेल तर इंडिअन TV … तशी youtube वर अधून मधून एखादी serial पाहते मी, but TV is TV…