.

तुला हवं होतं ना कि मी तुझ्याशिवाय जगावं, तुला माझ जग मानलं होत मी, पण तुझ्याविनाहि माझ एक जग असावं. तू दूर गेल्यावर मी रडावं पण रडत रडत का होईना स्वताची वाट स्वत शोधावी. नव्या आयुष्याकडे चालावं. तू माझा श्वास आहेस, तू माझ्या साठी जगण्याचा आधार आहेस, पण तुला मी स्वताच्या हिमतीवर उभी हवी आहे.

 

तू दूर जातोयस कारण तुला माझ्यातली मी बाहेर आणायची आहे, तुला हवंय कि रोज सकाळी मी उठेन तेव्हा माझ्या मनात पहिला विचार हा नसावा कि तुझा दिवस कसा असेल, तर हा हवा कि माझा दिवस कसा जाईल. तुला वाटतंय कि मी माझ्यासाठी हसावं, माझ्यासाठी रडावं. माझ्या मनातल्या भावना तुझ्यावर विसंबून नसाव्या, मी माझ्या दृष्टीनी जग पहाव, मी माझ्या मनाने विचार करावा. मी स्वतःचे निर्णय स्वतः घ्यावेत. मी स्वतःच सुख स्वतः शोधावं. माझी पहाट मी डोळे भरून पहावी, माझी रात्र मी स्वप्नांनी भरून टाकावी. 

 

तू मला सोडून चाललाय कारण मला मी सापडावी.

 

सगळ मान्य आहे मला, तुझ्या शिवाय स्वताला संभाळण, तू नाही याची सवय करून घेण, तुझा विचार न कारण, तुझी काळजी न घेण. आपलं आयुष्य आपण सांभाळण,  तुझ्यापासून लांब राहाण…. तू नाहीस आता, तरी मी जगते, मी उठते, मी काम करते, जेवते,  झोपते, मी रडते, मी हसते, गाते आणि कधी कधी तरी चक्क नाचते.

 

पण तरीही तू गेल्यापासून ह्या भावना मनाला भिडत नाहीत, हसते तर हसू ओठांतून मनापर्यंत जात नाही, रडते तर अश्रू डोळ्यातून मेंदूपर्यंत जात नाहीत. तू नाही तर एका पोकळी आहे झालेली ती भरून येत नाहीये काहीही करून. मझ्या जगण्याची दिशा बदलत असेल कदाचित पण मन अजूनही तुझ्याकडेच धाव घेतंय.

 

तुझ्यापासून दूर, तुझ्याशिवाय जगतीये मी. पण तुला माझ्यातून कसं वेगळ करू?

तुला विसरून, तुझ्या मदतीशिवाय जिवंत आहे मी, पण ह्या जगण्याला जगणं तरी कसं म्हणू?