जादू कि झपकी

मंद दिवे, AC चा सुखावणारा झोत, एका लयीत अन सुरात बाहेर येणारे शब्द, पडद्यावरची हलणारी चित्र, तोंडात अजूनही मगाशी खालेल्या मस्त जेवणाची चव, हळूहळू जादावेलेल्या पापण्या, आणि मग अचानक एका आवाज,त्याच्या हातातून गळून पडणाऱ्या पेनचा…. क्षणात डोळे खाडकन उघडतात आणि त्या अंधुक प्रकाशातहि मीटिंग मधले आख्खं पब्लिक त्याच्याकडे पाहत असत, छोट्याश्या डुलकीची ऐशी कि तैशी……

 

दुपारची वेळ, शेजारीपाजारी सतत कोणाची तरी वर्दळ, मधूनच ऐकू येणारी कोणाची तरी खळखळ, तिच्या डोळ्यासमोर मात्र सकाळी चोळून चोळून घालवलेली झोप, मस्त लोळत पडणारा नवरा, इच्छा नसताना बंद केलेला गजर…. कितीतरी दिवसांची साठलेली सुखाची झोप हळूहळू डोळ्यांमध्ये साचू लागते, डोळे जडावतात तोच, समोरच्या तबले वर आपटलेली file न समोर बोस चा चेहरा, एक छोटीशी डुलकी…..

 

टाचणी पडली तरी आवाज होईल इतकी शांतता, मधून येणारा बुटांचा आवाज, table वर मारलेली एखादी छडी, वेळ संपत येतोय हे सांगणारी मधूनच एखादी बेल, समोर कोरा paper , आणि मनात मात्र पहाटे क्लासला जाण्यासाठी निग्रहानी बाजूला सारलेली झोप, क्लासमध्ये लक्ष लागावं म्हणून थंडीत पण गार पाण्यानी केलेली अंघोळ, सर शिकवतांना हाताला चिमटे काढून काढून स्वतःला जाग ठेवणं, ज्या विषयासाठी जीवापाड मेहनत घेतोय त्याच विषयाचा paper लिहिताना झोप अनावर होतीये… अचानक जोरात बेल वाजू लागते आणि काही कळायच्या आत paper हातातून गायब झालेला असतो, एक शांत डुलकी……

 

समोर गाडी गाडी खेळत बसलेला सोनुला, TV वर बारीक आवाजात रोजचीच बोरिंग serial , रस्त्यावरून मधूनच येणारे गाड्यांचे आवाज, पण तिला आठवते ती अर्धवट राहिलेली झोप, मध्यरात्री सोनूच्या रडण्यानी आलेली जाग, मग त्याला झोप येईना म्हणून जागून काढलेले ४ तास, त्याला झोपवून आडव होतंय तोच झालेला गजर… मग सकाळी स्वयंपाकाची घाई, ह्याच्या ऑफिसची तयारी ह्यात विसरून गेलेली झोप डोळ्यावर चढू लागते, एक सेकंद मिटलेले डोळे खटकन उघडतात तर तिचा सोनुला पिठाचा अख्खा डबा घेऊन बाहेरच्या खोलीत अंघोळ करतोय, एक अर्धवट डुलकी…..

 

सकाळची local मधली तुफान गर्दी, सगळीकडून येणारे घामाचे वास आणि चिकट स्पर्श, मानेवरचा टाय सैल करून हुश्श करताना त्याला आठवते ती काळ रविवारी काढलेली सकाळची निवांत झोप, आईच्या हातचा मस्त उपमा, मग दुपारी लोळून पाहिलेला picture , संध्याकाळी तिच्या बरोबर मनसोक्त भटकण, रात्री मित्रांशी chatting करताना अचानक आठवलेली office ची file , मग सगळ सोडून रात्रभर बसून टॅली केलेले accounts , हिशोब लागेना म्हणून पहाटे केलेली डोकेफोड, मग अंघोळ करताना आठवेली आणि breakfast करता करता सुधारलेली चूक… हळूच कुठून तरी गार वाऱ्याची झुळूक येते, आणि तो क्षणभर डोळे मिटतो, अचानक समोर हालचाल जाणवते, बघतो तर अगदी समोरची seat रिकामी होऊन कोणीतरी बळकावलेली., आता उभा राहा ४० minute , एक महागात पडलेली डुलकी….

 

 2×2 च cubicle , PC वरच document डोळे ताणून ताणून वाचणारी ती, मधूनच एखादा मागून पास होतो, कोणाच्या तरी डेस्क वाचा फोने वाजतो, बाकी सगळ शांतच, मग त्या document ची अक्षर दिसेनाशी होतात, आणि दिसतं ते आज कोणत्याही परिस्थितीत पूर्ण करायचं म्हणून २ पर्यंत जागून केलेलं कोडींग, मग डोक दुखत म्हणून सारखी येणारी जाग, सकाळी gym ला जायच्या निश्चयानी हट्टानी बाजूला सारलेली दुलई, मग घरी येईन पटापट आवरणं, कंपनी बस पकडायला केलेली धावपळ, त्यातून पण status मीटिंग मध्ये लागलेली वाट… हळूहळू मान एका side ला कलायला लागते आणि आता डेस्कवर डोक ठेवणार तोच शेजारचा phone खाणाणतो आणि Manager विचारतो can you drop in for a minute ?, एक चोरून काढलेली डुलकी…..

 

किती ह्या डुलकीचे आकार आणि प्रकार पण येते मात्र हमखास नको त्या वेळी, एक सेकंद येणारी डुलकी किती तरी तासाच्या झोपेपेक्षा मोलाची असते आणि एकदम ताजीतवानी करून जाते.