बाबाचा वाढदिवस

आज बाबाचा वाढदिवस, खर तर भारतात तो आता काल झालाय. पण माझ्यासाठी आजच आहे.

 

पहिल्यांदा बाबाच्या वाढदिवसाला मी लांब आहे. म्हणजे दर वर्षी बाबांचा वाढदिवस असा काही वेगळ नसायचा. मोठ्यांचा काय वाढदिवस साजरा करायचा असा आमच्या आईच मत. त्यामुळे आईबाबाच्या वाढदिवसाला घरीच cake करणं, काहीतरी छान जेवायला करणं आणि अगदीच अति म्हणजे बाहेर जेवायला जाण ह्यापेक्षा जास्त काही नसत. पण ह्या वेळी मी एकटी इतकी लांब. काल रात्री बाबाला शुभेच्चा देताना त्याचा आवाज कातर झाला होता क्षणभर आणि माझाही हुंदका दाटून आला होता.

 

अश्यातच नचिकेतची हि पोस्ट वाचली. आईशप्पथ, हृदयात कालवाकालव होण काय असतं ना ते अश्यावेळी कळत.

 

डोक्यात एकच विचार चालू आहे तेव्हापासून, लहानपणापासून मी बाबाची लाडकी, पण मोठं होत गेले तशीतशी आईच्या जास्त जवळ आले. कदाचित बाबा सतत बदली होऊन ह्या त्या गावी असायचे, किंवा मोठ होताना आई जवळची होते म्हणून पण असेल. हे त्याच्यापासून दूर होण आणि आईजवळ येण जाणवत असेल का बाबाला?

 

मला अजूनही आठवत, दहावीच्या result च्या वेळी मला ९०% पडले म्हणून आईनी आणि मी आनंदाश्रुंचे पाट वाहिले होते, पण मन फिरवून शर्टच्या बाहीला हळूच डोळे पुसणारा बाबा मला आजही आठवतो. मी engineering admission घेताना आई तयार नव्हती, फी कुठून भरायची इतकी हेच तिला कळत नव्हत. पण बाबानी आईशी अक्षरशः भांडून मला admission घेऊन दिली. मग प्रत्येक वेळी result लागला कि अभिमानाने आईला म्हणायचा बघ मी म्हणाल नव्हत तुला. ज्या दिवशी campus interview होता त्यादिवशी सकाळी मला म्हणाला होते, tension  घेऊ नको तुझ सगळ नीट होईल माझा विश्वास आहे.  त्याच दिवशी job मिळाला.

 

संध्याकाळी तो यायच्या वेळी मी मंदिरात गेले होते, मंदिरातून येताना दारातच त्याचा कापरा आवाज ऐकू आला ” मी एका वर्षात जेवढ कमावत असेल तितकं माझी पोरगी ३ महिन्यात कमवून आणेल आता, बघ मी म्हणाल नव्हत तुला”. त्या दिवशी माझ्याकडे बोलायला शब्द उरले नाहीत. इतका अभिमान मला माझा पण कधी वाटला नसेल, तितका त्याला वाटत होता. आपली पोरगी आपल्यापेक्षा जास्त कमावते हे त्याच्यासाठी अप्रूप होत आणि इथे पैश्यासाठी जीव घेणारे लोक बघतो रोज आपण.

 

Deccan वरून  पार्वती पायथ्याला जायला कोणत्या number ची बस पकडू असं दहा वेळा phone करून विचारणारी त्याची लेक,  US ला येताना airport वर सामान कुठे चेक इन करायचं, कस जायचं हे त्याला समजवून सांगत होती. त्या वेळी काय वाटल असेल त्याला? आपली छोटीशी मुलगी मोठी झाल्याच समाधान का ती छोटी न राहिल्याच दुःख….